home photo psychiater
Koop nu

Zuid-Afrika

  • Z1
  • Z2
  • z3
  • Z4
  • Z5
  • Z6
  • Z7

Fragment 1

De wand van de Tafelbergrots ziet er van dichtbij vervaarlijk uit: er is een bijna loodrecht getrapt pad aangelegd dat zeshonderd meter de hoogte in schiet.
‘Ewald, moeten we niet even pauzeren voordat we echt gaan beginnen?’ vraag ik mijn rimpelige Engelse vriend.
'Nee, is voor mij niet nodig. Of wil jij rusten?’
‘Tuurlijk niet, man!’

Als een gentleman laat ik Ewald voor gaan. De grijze man, met een lengte van ongeveer 1.65 meter en een licht gebogen houding, betreedt soepel het pad voor de flinke klim naar het plateau van de berg. Vlot wandelt hij omhoog. Ik zit hem op de hielen.
Poeh.
De stappen die ik steeds moet zetten naar de volgende trede zijn vrij groot en al snel merk ik dat er lichamelijke inspanningsverschijnselen optreden: ik voel mijn hart bonzen, mijn ademhaling versnellen en mijn rug baadt inmiddels in het zweet. Ook doet de realiteit me duizelen, want ik zie Ewald, zo soepel als een berggeit, van de ene rotstrede naar de andere springen. Hij bouwt in korte tijd een voorsprong op mij op.

Fragment 2

De vrije val duurt naar mijn gevoel erg lang, bijna een eeuwigheid. Dertig seconden, had de instructeur gezegd. Zijn die niet al voorbij? Hey mate, moet je niet es aan het touwtje trekken!? Doet ons valscherm het eigenlijk wel!?

Even later klapt de parachute open. Thank God! Ik was voorbereid op een flinke ruk, maar het gaat gelukkig vrij soepel. Ik voel een geruststellende golf door mijn lichaam trekken.
Terugkomend in de realiteit merk ik dat mijn mond ongelooflijk droog is; ik heb geen idee of dit komt door angst of dat het een gevolg is van de val door de lucht.
Langzaam glijden we door het luchtruim naar beneden.
Ik begin voorzichtig te genieten van mijn adelaarsview op het fantastische Zuid-Afrikaanse heuvelachtige landschap. Mijn stemming slaat om in euforie. 

Fragment 3

Later, op het dek van het schip, zie ik de zeemonsters met opengesperde muilen happen naar het lokaas. Ongelooflijk.
Ik zet nog eens de persoonlijkheidskenmerken van de ‘Great White’ op een rij: krachtig, dominant, kil, sluw, bloeddorstig, snel, slim, alert, gulzig en nieuwsgierig. Een onmenselijke constellatie. Ik hoef niet bang te zijn dat ik een dergelijk wezen in mijn spreekkamer of in het dagelijkse leven tegenkom.
Er ontstaat trouwens wel een menselijk beeld in mijn hoofd: dat van een psychiater.
Een fictieve welteverstaan. Hannibal Lecter is in The Silence of the Lambs een briljante psychiater, maar bovenal een kannibalistische seriemoordenaar die in de film op een gegeven moment gemuilkorfd wordt omdat ’ie gemeen bijt…